Het is 3 oktober en uiteraard heb ik voorafgaand aan deze dag mijn leerlingen verteld dat dat mijn verjaardag is. Ik heb koekjes meegenomen, want wie jarig is trakteert!

Het lesuur voordat mijn mentorklas bij mij les zal hebben zitten ze een paar lokalen verderop in de gang bij een collega. Als ik aanklop omdat ik even iets aan een leerling wil vragen snelt deze collega naar de deur; “sorry juf, we zijn hier heel erg hard aan het werk met iets!” De deur valt weer dicht. Met een glimlach loop ik terug naar mijn eigen lokaal. De desbetreffende collega komt even later naar me toe: “ze zijn iets later, we zijn nog even bezig met de lesstof”.

Zodra de leerlingen binnenkomen voel ik al dat er iets in de lucht hangt. Ze giechelen onrustig en bewegen enthousiast door het lokaal. Er komt niets. Ze zeggen: “Juf ga maar gewoon beginnen.” Dus dat doe ik. Ik start mijn les en die wordt direct onderbroken door ‘Lang zal ze leven’. Dat hebben ze net geoefend. Ook komen er posters met foto’s en lieve teksten uit de tassen. Een Russische leerling die niet zoveel heeft met het feestgedruis komt naar me toe en haalt een zelf gevouwen kroontje tevoorschijn. Hij zegt: “Voor jou juf.” Ik voel me enorm in het zonnetje gezet.

Gauw deel ik de koekjes uit en ik vraag iemand om een leuke foto te maken want dit moment wil ik vastleggen. We praten over hoe de verjaardagen in de verschillende culturen gevierd worden. De leerlingen zijn open en er oprecht geïnteresseerd in hoe ik mijn verjaardag verder ga vieren. Ineens voel ik weer waarom ik dit werk doe. Ik kijk er heel erg naar uit wat dit nieuwe levensjaar voor mij in petto heeft met deze bijzondere doelgroep.

𝑀𝑎𝑟𝑙𝑜𝑒𝑠 𝑣𝑎𝑛 𝐵𝑒𝑒𝑘 𝑤𝑒𝑟𝑘𝑡 𝑎𝑙𝑠 𝑑𝑜𝑐𝑒𝑛𝑡 𝑁𝑒𝑑𝑒𝑟𝑙𝑎𝑛𝑑𝑠 / 𝑁𝑇𝟸 op ℎ𝑒𝑡 𝑀𝑢𝑛𝑑𝑢𝑠 𝐶𝑜𝑙𝑙𝑒𝑔𝑒. 𝑍𝑖𝑗 𝑔𝑒𝑒𝑓𝑡 𝑙𝑒𝑠 𝑎𝑎𝑛 𝑛𝑖𝑒𝑢𝑤𝑘𝑜𝑚𝑒𝑟𝑠𝑘𝑙𝑎𝑠𝑠𝑒𝑛 𝑒𝑛 𝑠𝑐ℎ𝑟𝑖𝑗𝑓𝑡 𝑟𝑒𝑔𝑒𝑙𝑚𝑎𝑡𝑖𝑔 𝑐𝑜𝑙𝑢𝑚𝑛𝑠 𝑜𝑣𝑒𝑟 ℎ𝑎𝑎𝑟 𝑤𝑒𝑟𝑘 𝑣𝑜𝑜𝑟 𝑑𝑒 𝐴𝑚𝑠𝑡𝑒𝑟𝑑𝑎𝑚𝑠𝑒 𝐾𝑙𝑎𝑠.